Anne babalar bazen “çocuklarının iyiliği ve mutluluğu için” kendi hayallerini çocuklarının gerçekleştirmesini isteyebilirler. Sıklıkla duyduğumuz “ben …. olamadım, çocuğum olsun” tarzındaki cümleler ve bu düşünceleri paylaşmayan ya da ailenin istediği meslek için yeterli potansiyeli olmayan bir çocuğun mutsuz olması kaçınılmazdır. Bu yüzden çocuklarınızın geleceğe ilişkin planlarını önemseyin, dikkate alın ve onları yapamayacakları konularda zorlamayın. Örneğinçocuğunuz matematik ve fen derslerinde başarılı değilse sırf kendi isteğiniz olsun diye, gerçekleştiremediğiniz hayaller çocuğunuz tarafından gerçekleştirilsin diye onu mühendis olmaya doktor olmaya itmeyin. Bu tarz meslekleri ona cazip hale getirmeyin. Bu şekilde zorlanan çocuk kendini kanıtlama çabası içine girecek ve yapamayacağını bilse de kendisi için ulaşılması zor hedefler koyacaktır. Çocuk hedeflerine daha doğrusu ailenin kendisi için şart koştuğu hedeflere ulaşamayınca büyük bir hayal kırıklığı ve üzüntü içersine girecektir. Bu üzüntünün en büyük sebebi ise ailesinin, onun için yeri geldiğinde ondan daha fazla ter döken anne babasının hayallerini gerçekleştirememektir. Aslında burada üzerinde durulması gereken çocuğun neler yapabileceğini belirleyip ondan o ölçüde başarı beklemektir.
Çocuğunuzu özgüveni yerleşmiş, başarılı ve mutlu bir birey olarak yetiştirmek istiyorsanız onu karşılaştığı zorlukları aşması için desteklemelisiniz. Aileler çocuklarına seçenekleri sunmalı ve yetenekleri, ilgileri dahilinde bir seçim yapmalarında kendilerine destek olmalıdırlar. Çocuk seçeceği meslekte ailesinin yanında olduğunu hissedebilmelidir. Bu kendisine olan güvenini arttırmaya da yardımcı olacaktır.
